ஆஸ்திரேலியாவில் மில்லியன் கணக்கான பெரிய காட்டுவிலங்குகள் சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரிகின்றன.
பன்றிகள், ஒட்டகங்கள், மான்கள், குதிரைகள், நீர் எருமைகள், மாடுகள் மற்றும் ஆடுகள் உள்ளிட்ட பல விலங்குகள் போக்குவரத்து, கால்நடை வளர்ப்பு அல்லது வேட்டையாடுதல் போன்ற தேவைகளுக்காக அந்நாட்டுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. அவற்றில் பல பின்னர் காட்டு விலங்குகளாகப் பெருகி, நிலையான இனக்கூட்டங்களை உருவாக்கியுள்ளன.
இந்த விலங்குகளின் எண்ணிக்கையைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக ஆஸ்திரேலிய அரசாங்கங்கள் ஆண்டுதோறும் மில்லியன் கணக்கான பணத்தைச் செலவிட்டு வருகின்றன.
தாவரங்களை அதிகளவில் உண்பதாலும், நிலப்பரப்பை மிதித்துச் சேதப்படுத்துவதாலும் இவ்விலங்குகள் இயற்கைச் சூழல் தொகுதிகளில் குறிப்பிடத்தக்க பாதிப்புகளை ஏற்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக, கடந்த சில தசாப்தங்களாகத் தாவரங்களை முக்கிய உணவாகக் கொண்ட இத்தகைய காட்டுவிலங்குகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துள்ளது.
ஆஸ்திரேலியாவில் ஐரோப்பியக் குடியேற்றம் ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்து இதுவரை டஜன் கணக்கான உள்நாட்டு விலங்கு இனங்கள் முற்றாக அழிந்துள்ளன. மேலும் பல இனங்கள் அழிவை நோக்கிச் சரிந்து வருகின்றன.
இதற்குப் பதிலளிக்கும் வகையில், எஞ்சியுள்ள உயிரினங்களைப் பாதுகாப்பதற்கும், எதிர்காலத்தில் ஏற்படக்கூடிய அழிவுகளைத் தடுப்பதற்கும் பாதுகாப்பு ஆர்வலர்கள் பல்வேறு நடவடிக்கைகளை முன்னெடுத்து வருகின்றனர்.
உள்நாட்டு உயிரினங்களின் வாழ்விடங்கள் துண்டாடப்படுதல், காலநிலை மாற்றம், பழங்குடியின மக்களின் பாரம்பரிய நில மேலாண்மை மற்றும் தீ முகாமைத்துவ நடைமுறைகள் பெருமளவில் கைவிடப்பட்டமை ஆகியவற்றுடன், வெளிநாடுகளிலிருந்து அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட காட்டுவிலங்குகளும் இந்தப் பிரச்சினைக்குப் பங்களிப்பதாகக் கருதப்படுகின்றன.
அழிவின் விளிம்பிலுள்ள உயிரினங்களுக்கு
ஆஸ்திரேலியா அடைக்கலமா?
இங்கு ஒரு முரண்பாடான நிலை காணப்படுகிறது. ஆஸ்திரேலியாவில் பெருமளவில் காணப்படும் சில காட்டுவிலங்குகள், அவற்றின் பூர்வீகப் பகுதிகளில் அழிவை எதிர்கொள்ளும் உயிரினங்களாகவோ, அருகிய இனங்களாகவோ அல்லது இயற்கையான சூழலில் முற்றாக அழிந்துவிட்ட இனங்களாகவோ உள்ளன.
இதனால், இவ்வினங்களுக்கான எதிர்பாராத இறுதி அடைக்கலமாக ஆஸ்திரேலியா மாறியிருக்கலாம் என்ற கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது.
ஒரு திமில் கொண்ட ட்ரோமெடரி ஒட்டகங்கள் சுமார் 2,000 ஆண்டுகளாக வட ஆபிரிக்கா மற்றும் மத்திய கிழக்கின் பாலைவனங்களில் இயற்கையாக வாழும் காட்டுவிலங்குகளாகக் காணப்படவில்லை. இவ்வினம் தற்போது இயற்கையான சூழலில் அழிந்துவிட்டதாகக் கருதப்படுகிறது.
எனினும், மனிதர்களால் வளர்க்கப்படும் வீட்டுவிலங்குகளாக இந்த ஒட்டகங்கள் தொடர்ந்து உயிர்வாழ்ந்தன. வறண்ட உள்நாட்டுப் பகுதிகளில் போக்குவரத்துக்கும் பொதிகளைச் சுமந்து செல்வதற்கும் அவற்றைப் பயன்படுத்தும் நோக்கில் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு ஒட்டகங்கள் கொண்டுவரப்பட்டன.
20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், அவற்றில் பல ஒட்டகங்கள் பராமரிப்பின்றி விடப்பட்டன. இதன் விளைவாக, பெருமளவிலான ஒட்டகக் கூட்டங்கள் மீண்டும் இயற்கையாகச் சுற்றித் திரியத் தொடங்கின. ஆனால், இம்முறை அவை அவுஸ்திரேலியாவின் வறண்ட மேய்ச்சல் நிலங்களிலும் பாலைவனங்களிலும் காணப்படுகின்றன.
அவுஸ்திரேலியாவில் சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரியும் ஏனைய பெரிய தாவர உண்ணி விலங்குகளில், அழிவை எதிர்கொள்ளும் பான்டெங் மாடுகள், நீர் எருமைகள், குதிரைகள், கழுதைகள் மற்றும் மூன்று வகையான மான்களும் அடங்குகின்றன.
இவற்றில் பல இனங்கள் உலகின் பிற நாடுகளில் வீட்டுவிலங்குகளாக வளர்க்கப்பட்டாலும், அவற்றின் பூர்வீகப் பகுதிகளில் இயற்கையாக வாழும் இனக்கூட்டங்கள் அழிவை எதிர்கொண்டு வருகின்றன.
பான்டெங் மாடுகளுக்கு முக்கியத்துவம்
தென்கிழக்காசியாவைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட பான்டெங் எனப்படும் காட்டு மாட்டினம் இந்த விடயத்தில் குறிப்பாகக் கவனிக்கத்தக்கது.
டார்வின் நகருக்கு அருகிலுள்ள கூபர்க் தீபகற்பத்தில் பிரித்தானியக் குடியேற்றத்தை நிறுவும் முயற்சியின்போது, அங்கு இறைச்சி மற்றும் பால் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக இந்த மாடுகள் அவுஸ்திரேலியாவின் வெப்பமண்டல வடக்குப் பகுதிக்குக் கொண்டுவரப்பட்டன.
பின்னர் குடியேற்றவாசிகள் அங்கிருந்து வெளியேறியபோது, இந்த மாடுகள் அங்கேயே கைவிடப்பட்டன. காலப்போக்கில் அவை பெருகி, நிலையான காட்டினக் கூட்டத்தை உருவாக்கின.
தற்போது, வேட்டையாடுதல், வாழ்விட இழப்பு மற்றும் நோய்கள் காரணமாக பான்டெங் மாடுகள் அவற்றின் பூர்வீகப் பகுதிகளில் மிக மோசமான அழிவு அச்சுறுத்தலை எதிர்கொண்டுள்ளன. இவ்வினத்தின் முக்கியமான பாதுகாப்பிடங்களில் ஒன்றாக அவுஸ்திரேலியாவின் வடக்குப் பிரதேசம் விளங்குகிறது.
அழிவை எதிர்கொள்ளும் மானினங்கள்
அவுஸ்திரேலியாவுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ஆறு வகையான மான்களில் மூன்று இனங்கள் உலகளாவிய ரீதியில் அழிவு அச்சுறுத்தலை எதிர்கொள்கின்றன.
1860களில், வேட்டையாடுவதற்கான விலங்குகளாக ஹொக் மான்கள் விக்டோரியா மாநிலத்துக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. தற்போது தெற்கு மற்றும் தென்கிழக்காசியாவில் உள்ள அவற்றின் பூர்வீகப் பகுதிகளில் இந்த மான்களும் அழிவை எதிர்கொண்டு வருகின்றன.
ஜாவா ருசா மான்கள் மற்றும் சம்பார் மான்கள் ஆகிய இரு இனங்களும் அவற்றின் பூர்வீக வாழ்விடங்களில் அருகிய இனங்களாகக் கருதப்படுவதுடன், அவற்றின் எண்ணிக்கையும் குறைந்து வருகிறது. எனினும், அவுஸ்திரேலியாவில் இந்த இரு இனங்களும் நன்கு நிலைபெற்ற இனக்கூட்டங்களைக் கொண்டுள்ளன.
காட்டுவிலங்குகளைக் கட்டுப்படுத்தும் நடவடிக்கைகள்
பல தசாப்தங்களாக, அவுஸ்திரேலிய அதிகாரிகள் வெளிநாடுகளிலிருந்து அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட காட்டுவிலங்குகளைப் பெருக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய அல்லது முற்றாக ஒழிக்க வேண்டிய தீங்கு விளைவிக்கும் உயிரினங்களாகவே கருதி வந்துள்ளனர்.
அவுஸ்திரேலியாவின் உள்நாட்டு உயிரினங்களைப் பாதுகாப்பதே இந்த நடவடிக்கைகளின் முக்கிய நோக்கமாகும்.
சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரியும் மான்கள், மாடுகள் மற்றும் ஒட்டகங்கள் உள்ளிட்ட பெரிய தாவர உண்ணிகள், உணவுக்காக உள்நாட்டு விலங்குகளுடனும் வளர்ப்பு கால்நடைகளுடனும் போட்டியிடக்கூடும்.
இதன் காரணமாக, ஆண்டுதோறும் பெருமளவிலான ட்ரோமெடரி ஒட்டகங்கள், மான்கள் மற்றும் பான்டெங் மாடுகள் சுட்டுக் கொல்லப்படுகின்றன அல்லது நஞ்சூட்டிக் கொல்லப்படுகின்றன.
ஆனால், இந்த விலங்குகளின் அவுஸ்திரேலிய இனக்கூட்டங்கள் அவற்றின் உலகளாவிய அழிவைத் தடுப்பதற்கான எதிர்பாராத காப்பீடாக அமையக்கூடும் என்ற நிலையில், அவற்றை இவ்வாறு அழிப்பது சரியான அணுகுமுறையா என்ற கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது.
உலகளவில், அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பாலூட்டி இனங்களில் சுமார் 20 சதவீதமானவை அவற்றின் பூர்வீகப் பகுதிகளில் அழிவு அச்சுறுத்தலை எதிர்கொள்கின்றன. அதேவேளை, 45 கிலோகிராமுக்கும் அதிகமான எடையைக் கொண்ட பெரிய விலங்கினங்களில் (Megafauna), அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இனங்களில் சுமார் 50 சதவீதமானவை அவற்றின் பூர்வீகப் பகுதிகளில் அழிவு அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியுள்ளன அல்லது இயற்கையான சூழலில் முற்றாக அழிந்துவிட்டன.
அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட விலங்கினங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டுமா?
வெளிநாடுகளிலிருந்து அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட உயிரினங்கள் தொடர்பான விவாதங்கள் பெரும்பாலும் இரு எதிரெதிர் நிலைப்பாடுகளாகப் பிரிந்துள்ளன.
பல இயற்கைப் பாதுகாப்பு ஆர்வலர்கள், இவ்விலங்குகள் உள்நாட்டு வனவிலங்குகள், விவசாயம் மற்றும் இயற்கைச் சூழல் தொகுதிகளுக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்துவதால் அவற்றின் எண்ணிக்கையைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என வாதிடுகின்றனர்.
மறுபுறம், உலகளாவிய ரீதியில் உயிரினங்களின் பரவலும் வாழ்விடங்களும் மாறிவரும் சூழலில், அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இனங்களையும் பாதுகாப்பு முயற்சிகளில் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என மற்றொரு தரப்பினர் வலியுறுத்துகின்றனர். குறிப்பாக, இவ்வாறான இனக்கூட்டங்கள் ஒரு உயிரினம் முற்றாக அழிவதைத் தடுக்க உதவக்கூடும் என்பது அவர்களின் வாதமாகும்.
இரு தரப்பினரின் வாதங்களிலும் நியாயமான அம்சங்கள் உள்ளன. எனவே, இந்தப் பிரச்சினையை விலங்குகளைக் கொல்ல வேண்டும் அல்லது அனைத்தையும் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற எளிய இருமுனைத் தீர்மானமாகச் சுருக்கிவிடாமல் அணுகுவதே முக்கிய சவாலாகும்.
இதற்கு ஐரோப்பிய முயல்கள் ஓர் உதாரணமாகும். மேற்கு ஐரோப்பாவில் அவற்றின் பூர்வீகப் பகுதிகளில் இந்த முயல்கள் அழிவு அச்சுறுத்தலை எதிர்கொள்கின்றன. ஆனால், அவுஸ்திரேலியாவில் காணப்படும் முயல்கள் மண்ணின் தன்மையையும் தாவர வளத்தையும் கடுமையாகப் பாதிக்கக்கூடும். குறிப்பாக, விவசாயத்துக்காக நிலங்கள் துப்புரவு செய்யப்பட்ட பகுதிகளில் அவற்றின் தாக்கம் அதிகமாக இருக்கலாம்.
எனவே, அவுஸ்திரேலியாவில் உள்ள அனைத்து முயல்களையும் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கைக்கு பரவலான ஆதரவு கிடைப்பது கடினம். இதற்கு மாறாக, பான்டெங் மாடுகளைப் பாதுகாப்பதற்கான வாதம் முன்வைக்கப்படலாம்.
இத்தகைய சிக்கலான கேள்விகளை எழுப்பி, அவற்றுக்கான தீர்வுகளை ஆராய்வதற்குப் பாதுகாப்புத் துறையில் போதிய வாய்ப்புகள் வழங்கப்படுவதில்லை எனவும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.
காட்டுவிலங்குகளை முற்றாக ஒழிப்பது சாத்தியமா?
அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட உயிரினங்களை முற்றாக ஒழிப்பது என்ற இலக்கிலிருந்து, அவற்றின் எண்ணிக்கையைக் கட்டுப்படுத்துதல் மற்றும் அவை ஏற்படுத்தும் பாதிப்புகளைக் குறைத்தல் என்ற அணுகுமுறைக்கு நடவடிக்கைகள் மாறி வருகின்றன.
அவுஸ்திரேலியக் கண்டம் முழுவதிலுமிருந்து காட்டுமுயல்கள், பூனைகள், நரிகள், ஒட்டகங்கள், மான்கள், ஆடுகள், குதிரைகள் மற்றும் பன்றிகள் உள்ளிட்ட அனைத்து அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட காட்டுவிலங்குகளையும் முற்றாக அழிப்பது சாத்தியமில்லை என்ற கருத்து தற்போது பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.
இதனால், பல இடங்களில் அவற்றைக் குறிப்பிட்ட பகுதிகளுக்குள் கட்டுப்படுத்துதல், அவை ஏற்படுத்தும் சேதங்களைக் குறைத்தல் அல்லது குறிப்பிட்ட இடங்களில் மட்டும் அவற்றின் எண்ணிக்கையைக் கட்டுப்படுத்துதல் போன்ற நடவடிக்கைகள் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. இந்த யதார்த்தத்தை வெளிப்படையாக ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்கேற்ப பாதுகாப்புக் கொள்கைகளை உருவாக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது.
தீவுகளில், வேலியிடப்பட்ட பாதுகாப்புப் பகுதிகளில் அல்லது புதிதாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, குறுகிய காலத்திலேயே குறிப்பிடத்தக்க பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் சிறிய இனக்கூட்டங்களில், அவற்றை முற்றாக ஒழிப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கலாம்.
ஆனால், ஒரு உயிரினம் பரந்த நிலப்பரப்பில் பரவியுள்ளபோது, நீண்டகாலமாக அங்கு வாழ்ந்துவரும்போது, அதனை அகற்றுவது கடினமாக இருக்கும்போது அல்லது அந்த இனம் உலகளாவிய ரீதியில் அழிவை எதிர்கொள்ளும்போது, அதனை முற்றாக ஒழிப்பதே ஒரே தீர்வு என்ற அணுகுமுறையைக் கைவிட வேண்டியிருக்கலாம்.
அதற்குப் பதிலாக, அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட உயிரினங்களை எந்த அளவுக்குப் பாதுகாக்க வேண்டும், அவற்றால் ஏற்படும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளை எவ்வாறு கட்டுப்படுத்த வேண்டும், அவற்றின் எண்ணிக்கையை எந்தப் பகுதிகளில் நிர்வகிக்க வேண்டும் போன்ற கேள்விகளுக்கு அறிவியல் அடிப்படையிலான தீர்வுகளை ஆராய்வது அவசியமாகிறது.
